شعری از فضولی
Yandı canım hicr ilə,vəsli-rüxi yar istərəm,
Dərdməndi-firqətəm,dərmanı-didar istərəm.
جانم از هجران بسوزد،وصل رخ یار می خواهم
دردمند دوریم، درمان دیدار می خواهم
Bülbüli-zarəm.deyil bihudə əfğan etdiyim,
Qalmışam nalan qəfəs qeydində,gülzar istərəm.
بلبل بیچاره ام. ناله هایی که می کنم، بیهوده نیست
در قید قفس مانده ام و نالانم، گلزار را می خواهم
Dəhr bazarında kasiddir mətai-himmətim,
Bu mətai satmağa bir özgə bazar istərəm.
در بازار روزگار، کالای همت من بی رونق است
برای فروختن این کالا، بازار دیگری می خواهم
Fani olmaq istərəm,yəni bəlayi-dəhrdən,
Rahəti-cismi-zəifü cani-əfkar istərəm.
می خواهم محو شوم، یعنی از بلای روزگار
آسودگی جسم ضعیف و جان پاره پاره می خواهم
Nola gər qılsam şəbi-hicran təmənnayi-əcəl,
Neyləyim,çoxdur ğəmim,dəfinə qəmxar istərəm
چه میشود اگر در شب هجران، تمنای تعجیل داشته باشم
چه کنم، غمم بسیار است و برای درمانش، غمخوار میخواهم
Çün bəqa bəzmindədir dildar,mən həm durmazam,
Bu fəna deyrində bəzmi-vəsli-dildar istərəm.
چون که دلدار در بزم بقاست، من هم نمی مانم
در این دیار فانی، مهمانی دیدار یار را می خواهم
Ey Füzuli,istəməz kimsə rizasilə fəna,
Mən ki bundan özgə bilməm çarə,naçar istərəm
ای فضولی ، کسی خودش فنا را نمی خواهد
من چونکه غیر از این چاره ای ندارم، مجبورا {فنا} می خواهم
